Mijn naam is Linda Prins

De bevalling liep anders dan gehoopt.
De keizersnede was pittig en het herstel zwaar.

Ik voelde pijn, druk, een trekkend litteken en spanning in mijn buik. En daarbovenop: onzekerheid.

Wat mij misschien nog het meest raakte, was niet eens de pijn zelf, maar het gebrek aan (h)erkenning

Niemand kon mij goed vertellen wat normaal was.
Wat bij het herstel hoorde en wat niet. Wat ik juist wel kon doen om de klachten te verminderen.

Steeds hetzelfde zinnetje:

“Het hoort erbij.”

Maar mijn lichaam vertelde iets anders.
Het gaf signalen, alleen kon ik ze niet plaatsen. En niemand leek echt te luisteren.

Na mijn tweede keizersnede gebeurde hetzelfde.
Maar nu intenser. Hetzelfde trekkende gevoel, dezelfde pijn bij bewegen.
Hetzelfde ongemak bij dagelijkse dingen die ooit vanzelfsprekend waren.

Ik voelde me beperkt in mijn eigen lichaam, terwijl ik me juist sterk wilde voelen.
Voor mezelf en voor mijn gezin.

Opnieuw kreeg ik te horen:
“Het hoort erbij.”

Maar zo voelde het niet.

Het zat dieper. Zwaarder.
Alsof er iets in mijn buik vastzat dat mij elke dag herinnerde aan de operatie.

Het meest frustrerende?

Ik wist dat ik niet de enige was.

In gesprekken met andere moeders die ook een keizersnede hebben gehad hoorde ik steeds hetzelfde verhaal:
dezelfde klachten, dezelfde onzekerheid, dezelfde vragen.

En steeds dezelfde antwoorden:
“We weten niet precies waar het vandaan komt.”
“Daar kun je weinig aan doen.”
“Leer er maar mee leven”

Maar ergens voelde ik: dit klopt niet.
Er móét meer zijn.
Meer kennis. Meer zorg. Meer mogelijkheden.

Ik begon te zoeken. Te leren. Te verdiepen.

Ik wilde begrijpen wat er werkelijk gebeurt in een lichaam na een keizersnede.

Wat littekenweefsel doet.
Hoe verklevingen invloed kunnen hebben op spieren, bindweefsel, houding, beweging en zelfs ademhaling. Hoe een litteken diep vanbinnen spanning kan vasthouden en klachten kan veroorzaken die je niet altijd ziet, maar wél elke dag voelt, maar vooral ontdekte ik dit:

Hoeveel vrouwen al jarenlang rondlopen met klachten die er niet bij horen.

Hoe meer ik leerde, hoe sterker mijn overtuiging werd: Vrouwen na een keizersnede verdienen betere zorg, meer uitleg meer aandacht.
Meer zachte, gespecialiseerde behandelingen die écht iets veranderen.

Ik wil vrouwen laten weten dat:

• Ze zich niet aanstellen

• Hun klachten echt zijn

• Er wél iets aan gedaan kan worden

• Hun lichaam mag herstellen

• Ze niet hoeven leven met pijn, een trekkend litteken of voortdurende spanning

Praktijk voor keizersnedebehandelingen is ontstaan vanuit die overtuiging.

Omdat ik geloof dat herstel mogelijk is.
Met de juiste kennis.
De juiste technieken.
En vooral: met echte aandacht.

Elke behandeling is voor mij meer dan een techniek.
Het is ruimte geven. Luisteren. Begrijpen. Het lichaam opnieuw vertrouwen laten ervaren.

Jouw klachten horen er niet bij.
Jouw pijn is niet iets waar je mee moet leren leven.
Jouw lichaam verdient zachtheid, ruimte, vrijheid en vertrouwen.

Mijn verhaal is één verhaal.
Maar misschien herken jij jezelf erin.

Misschien voel jij al langer dat er iets niet klopt.

Dan wil ik dat je weet:
Je staat niet alleen.
En er ís iets wat je kunt doen.